W obronie konserwatywnego ekologizmu: zrównoważony rozwój, konkurencyjność i pragmatyzm

Ochrona środowiska i krajobrazu od zawsze stanowiły głęboko konserwatywne wartości. Sama koncepcja „ochrony” zakłada odpowiedzialność jako strażników naszej ziemi, naszej przyrody oraz przyszłych pokoleń. Jednak w ostatnich latach europejska polityka środowiskowa przekształciła się w dogmatyczną ideologię – tzw. Zielony Ład – która grozi deindustrializacją Europy i zubożeniem jej obywateli.

Nadszedł czas, by wprowadzić nowe podejście do polityki ekologicznej, zastępując katastrofizm i państwowy dyrygizm pragmatyzmem, neutralnością technologiczną oraz ochroną tkanki gospodarczej.

Podstawową wadą obecnej polityki europejskiej jest narzucanie nierealistycznych terminów i odgórnych zakazów, takich jak wycofanie silników spalinowych do 2035 roku czy drakońskie dyrektywy dotyczące poprawy efektywności energetycznej domów kosztem rodzin. Takie podejście nie ratuje naszej planety – biorąc pod uwagę, że na Europę przypada mniej niż 9% globalnych emisji – a zamiast tego oddaje całe strategiczne rynki w ręce Chin i osłabia konkurencyjność naszych małych i średnich przedsiębiorstw.

Pragmatyczny i konserwatywny ekologizm opiera się na trzech filarach:

• Neutralność technologiczna: Transformacja nie może opierać się wyłącznie na energii słonecznej i wiatrowej. Niezbędne są inwestycje w energię jądrową nowej generacji, paliwa syntetyczne, biopaliwa i biometan. Europa nie powinna z góry decydować, która technologia przeważy, lecz raczej stworzyć warunki, w których nauka i przemysł będą mogły opracować najlepsze rozwiązania.
• Ochrona suwerenności przemysłowej i rolniczej: europejscy rolnicy i hodowcy zwierząt nie są „zanieczyszczającymi, których należy karać”, lecz pierwszymi i najważniejszymi strażnikami ziemi i krajobrazu. Polityka ekologiczna musi przestać osłabiać europejskie rolnictwo poprzez biurokrację, faworyzując w ten sposób tanie produkty zagraniczne, które nie podlegają porównywalnym normom środowiskowym.
• Wzrost gospodarczy jako warunek wstępny: Tylko zamożne i zaawansowane technologicznie społeczeństwo dysponuje zasobami niezbędnymi do ochrony środowiska. Deindustrializacja prowadzi jedynie do ubóstwa i upadku społecznego – dwóch zjawisk, które historycznie przyczyniają się raczej do degradacji ziemi niż do jej ochrony.

Europa musi na nowo odnaleźć równowagę między ochroną środowiska a zabezpieczeniem swojej cywilizacji przemysłowej i rolniczej. Prawdziwa zrównoważona rozwój nie polega na niszczeniu gospodarki, lecz na jej wzmacnianiu poprzez innowacje i poszanowanie tożsamości naszych terytoriów.

Giuseppe Arnone.