W 1944 roku Islandia zerwała swoje długoletnie więzi z Danią i stała się republiką. Z tej okazji zorganizowano konkurs poetycki. Jedną z dwóch laureatek została Unnur B. Bjarklind, gospodyni domowa z gospodarstwa rolnego na północy Islandii. W swoim wierszu opisała swój kraj jako „daleki od świata wstrząsanego wojną”. Rzeczywiście, w międzynarodowych badaniach Islandia często była uznawana za najspokojniejszy kraj świata. Jednak twierdzenie poetki, że ta wyspa na Północnym Atlantyku była tak odległa, że pozostawała poza zasięgiem, było w tamtym czasie tylko częściowo prawdziwe. Na przykład w 1627 roku piraci z Afryki Północnej napadli na południową Islandię; w 1809 roku duński poszukiwacz przygód, który przybył na pokładzie brytyjskiego statku, na krótko przejął władzę; a w 1940 roku, cztery lata przed napisaniem wiersza przez Unnur, Brytyjczycy zajęli Islandię.
Nie wszyscy powinni być mile widziani
Dzisiaj Islandia z pewnością nie jest miejscem niedostępnym. Jako członek strefy Schengen musi wpuszczać każdego, kto przybywa stamtąd. Wielu imigrantów wniosło znaczący wkład w islandzką gospodarkę, zwłaszcza ci z Polski i krajów bałtyckich. Nie sprawiają oni żadnych kłopotów. Jednak Islandia boryka się z tymi samymi problemami, co inne kraje europejskie, w związku z imigrantami i osobami ubiegającymi się o azyl z muzułmańskich krajów Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. W wywiadzie telewizyjnym z 2014 roku stwierdziłem, że trzy grupy obcokrajowców nie powinny być mile widziane w Islandii: przestępcy; osoby pobierające zasiłki, które nie chcą pracować; oraz fanatycy religijni próbujący narzucać innym swoje wartości. Z tego powodu skrajna lewica nazwała mnie rasistą. Należy jednak pamiętać, że islam jest religią, a nie rasą.
Palestyńscy Arabowie w wiadomościach
Moje obawy z 2014 roku nie były bezpodstawne. Na Islandii osoby ubiegające się o azyl i imigranci wywierają presję na system edukacji, opiekę zdrowotną, system pomocy społecznej oraz porządek publiczny. Niektórzy z nich zachowują się dość agresywnie. W telewizji, po inwazji Hamasu na Izrael w 2023 roku, palestyńska Arabka Falasteen Abu Libdeh z zadowoleniem przyjęła to wydarzenie. Nie została ona deportowana. Podczas protestu przed siedzibą rządu w 2025 roku palestyński Arab, Naji Asar, oblał fotografa czerwoną farbą, gdy zorientował się, że ten pracuje dla konserwatywnego dziennika. Nie został on deportowany. W 2025 roku na Facebooku palestyński Arab, Ibaa Ben Hosheyeh, napisał, że wszyscy Żydzi pochodzą od świń i małp i powinni zostać zabici. Nie został deportowany. W 2026 roku Kareem M. M. Abufarhah z Palestyny i Mohamed Sayidali Ahmed z Somalii zostali skazani i osadzeni w więzieniu za próbę zabicia Islandczyka na parkingu. Najwyraźniej próbowali wyłudzić od niego pieniądze. Od lat korzystali z pomocy społecznej. Arabscy nastolatkowie sieją terror w autobusach miejskich i na szkolnych podwórkach, choć często nie zgłasza się tego do władz.
Popełnianie przestępstw a korzystanie z pomocy społecznej
Najdziwniejszym przypadkiem jest sprawa Egipcjanina, który złożył wniosek o azyl jako homoseksualista, twierdząc, że w swoim kraju pochodzenia był prześladowany. Przybył do Islandii w 2017 roku, a w 2018 roku dołączyły do niego żona i cztery córki. Co zaskakujące, w 2019 roku przyznano mu azyl. W Islandii wielokrotnie mocno bił swoje córki paskiem, butami i otwartą dłonią, aż w końcu wraz z żoną zostali skazani za przemoc domową i osadzeni w więzieniu. Po odbyciu kary zostanie deportowany. Władze odmawiają jednak pójścia za przykładem Danii i ujawnienia wielu istotnych danych statystycznych. Wiemy jedynie, że w stolicy, Reykjaviku, w lutym 2026 roku 67 procent osób korzystających z miejskiej pomocy finansowej stanowili obcokrajowcy, a 60 procent tej grupy stanowili osoby ubiegające się o azyl. W 2024 r. 42% osadzonych w islandzkich więzieniach stanowili obcokrajowcy. Liczby te są zaskakujące, ponieważ około 20% mieszkańców Islandii to obcokrajowcy.
Aby przywrócić Islandię do dawnego stanu
Odległa, spokojna wyspa z wiersza Unnura B. Bjarklinda z 1944 roku uległa zmianie. Miejmy nadzieję, że nie jest jeszcze za późno, by przywrócić ją do dawnego stanu i przyjmować wyłącznie ciężko pracujących, przestrzegających prawa imigrantów.