Subscribe
Najnowsza historia zburzyła geopolityczne iluzje minionych dziesięcioleci. Przekonanie, że kontynent mógłby żyć w wiecznej bańce pokoju, całkowicie powierzając swoje bezpieczeństwo Stanom Zjednoczonym i jednocześnie likwidując własny potencjał wojskowy, okazało się tragiczną pomyłką strategiczną. Dzisiaj Europa stoi przed pilną i nieuniknioną koniecznością zbudowania prawdziwego potencjału obronnego i odstraszającego.
Jednak realistyczne i konserwatywne podejście wymaga, byśmy od samego początku wyjaśnili jedną zasadniczą kwestię: budowa europejskiej obrony nie oznacza oddania suwerenności narodowej biurokratycznemu superpaństwu w Brukseli, ani też stworzenia „jednej armii” zarządzanej przez centralne ministerstwo, niezależne od woli poszczególnych państw. Bezpieczeństwo narodowe pozostaje najważniejszym i najbardziej fundamentalnym uprawnieniem suwerennych narodów.
Prawdziwa siła europejskiej obrony tkwi w interoperacyjności i strategicznej współpracy między suwerennymi państwami. Stworzenie silnego filaru europejskiego w ramach Sojuszu Atlantyckiego (NATO) jest najskuteczniejszym sposobem zagwarantowania bezpieczeństwa kontynentu. Państwa członkowskie muszą przede wszystkim wywiązywać się ze swoich zobowiązań finansowych dotyczących wydatków na obronność, zwiększając je do poziomu 2% PKB i przeznaczając te środki na modernizację swoich krajowych sił zbrojnych.
Podstawowym filarem tego nowego paradygmatu musi być autonomia europejskiego przemysłu obronnego. Obecnie zbyt wiele krajów europejskich nabywa systemy uzbrojenia i technologie od podmiotów spoza UE, co prowadzi do szkodliwej zależności strategicznej. Silna Europa musi opracować politykę przemysłu obronnego, która będzie wspierać przedsiębiorstwa i łańcuchy produkcyjne na kontynencie, tworząc wysoko wykwalifikowane miejsca pracy, stymulując badania technologiczne oraz zapewniając suwerenność przemysłową.
Ponadto europejska polityka obronna nie może ograniczać się wyłącznie do granicy wschodniej. Konserwatywna i strategiczna wizja musi poświęcać równie dużo uwagi „frontowi południowemu” oraz szerszemu regionowi Morza Śródziemnego, gdzie niestabilność polityczna, ochrona morskich szlaków handlowych oraz kontrola nielegalnych przepływów migracyjnych stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego państw członkowskich.
Wspólna obrona oznacza współpracę przemysłową, koordynację taktyczną, wspólną ochronę granic zewnętrznych oraz zintegrowane ćwiczenia z udziałem krajowych sił zbrojnych. Tylko wychodząc ponownie od dumy i poczucia odpowiedzialności poszczególnych państw, możemy zbudować Europę, która będzie naprawdę szanowana na arenie międzynarodowej i zdolna do obrony swoich wartości, obywateli oraz korzeni.
Giuseppe Arnone