Subscribe
Utworzenie spółki Leonardo Ukraine LLC stanowi szczególnie istotny krok w kierunku stopniowej integracji włoskiego przemysłu obronnego z ukraińskim ekosystemem wojskowo-technologicznym. Nowa spółka, z siedzibą w Kijowie, jest w całości własnością Grupy Leonardo za pośrednictwem Leonardo International i została skonsolidowana z włoską spółką. Wpis do ukraińskiego rejestru handlowego pochodzi z 20 maja 2026 r., natomiast informacja ta została podana do wiadomości publicznej dopiero kilka tygodni później, w półrocznym sprawozdaniu finansowym grupy opublikowanym pod koniec lipca. Nie jest to, przynajmniej na tym etapie, otwarcie zakładu produkującego uzbrojenie. Spółka została utworzona przede wszystkim w celu prowadzenia eksperymentalnych badań i prac rozwojowych w dziedzinie nauk ścisłych i inżynierii, a zakres jej działalności obejmuje systemy łączności i nawigacji, oprogramowanie, usługi informatyczne, inżynierię, sprzęt elektroniczny i optyczny, a także montaż, konserwację i maszyny specjalistyczne. Początkowa skala finansowa potwierdza wciąż eksploracyjny charakter tej inicjatywy: kapitał zakładowy wynosi około 5,1 mln hrywien, co odpowiada około 100 000 euro. Jest to zatem skromna inwestycja, którą można interpretować przede wszystkim jako przyczółek mający na celu zapewnienie włoskiej grupie stabilnej obecności na rynku ukraińskim i w ekosystemie technologicznym.
UKRAINA JAKO LABORATORIUM INNOWACJI
Znaczenie tej operacji jest szczególnie widoczne w świetle wyjątkowego doświadczenia, jakie Ukraina zdobyła od początku wojny z Rosją. Konflikt ten przekształcił ten kraj w jedno z wiodących na świecie laboratoriów zajmujących się rozwojem dronów, wojny elektronicznej, systemów autonomicznych, sztucznej inteligencji oraz obrony powietrznej. Dla firmy Leonardo najciekawsza jest nie tylko ilość opracowanych technologii, ale także tempo, w jakim są one poddawane testom operacyjnym. Model ukraiński opiera się na szczególnie ścisłym cyklu łączącym projektowanie, wdrażanie w terenie, gromadzenie wyników i korygowanie rozwiązań. Technologie mogą być testowane w rzeczywistych warunkach operacyjnych, otrzymywać bezpośrednie informacje zwrotne od jednostek wojskowych oraz być szybko modyfikowane. Taki proces trudno jest odtworzyć w ramach tradycyjnych europejskich programów rozwojowych przemysłu obronnego, które zazwyczaj wymagają dłuższego czasu realizacji i środowisk testowych z konieczności oddzielonych od teatru działań wojennych. To właśnie ta szybkość stanowi jeden z najważniejszych atutów technologicznych Ukrainy. Zainteresowanie firmy Leonardo dotyczy zatem nie tylko potencjału produkcyjnego ukraińskiego sektora dronów, ale przede wszystkim doświadczenia operacyjnego zgromadzonego podczas konfliktu. Możliwość skorzystania z wiedzy specjalistycznej, danych, start-upów i systemów opracowanych w tym środowisku może zapewnić włoskiemu przemysłowi bogactwo wiedzy, które trudno jest uzyskać wyłącznie w ramach konwencjonalnych programów badawczych.
ROLA WŁASNOŚCI WŁOSKICH I WZAJEMNY ROZWÓJ TECHNOLOGICZNY
Obecność firmy Leonardo na Ukrainie ma szczególne znaczenie, ponieważ może przyczynić się do wzajemnej wymiany między dwoma różnymi, ale uzupełniającymi się zasobami technologicznymi. Z jednej strony mamy zasoby włoskie, reprezentowane przez doświadczenie przemysłowe, inżynieryjne i lotniczo-kosmiczne firmy Leonardo oraz zdolność grupy do opracowywania złożonych, zintegrowanych systemów. Z drugiej strony mamy ukraiński ekosystem, który charakteryzuje się szybkim tempem innowacji oraz niezwykłym doświadczeniem zdobytym w rzeczywistych warunkach eksploatacyjnych. Cel ten nie powinien być zatem interpretowany jako zwykły transfer wiedzy specjalistycznej z Ukrainy do Włoch, ale jako szansa na zbudowanie sieci wzajemnego rozwoju technologicznego. Ukraina może skorzystać z dostępu do potencjału przemysłowego i projektowego dużej europejskiej grupy, podczas gdy Leonardo, a szerzej – włoski system technologiczny – może zdobyć bezpośrednią wiedzę na temat potrzeb i rozwiązań opracowanych w terenie. Ta interakcja mogłaby pomóc w przyspieszeniu rozwoju nowych technologii, dostosowując je do współczesnych zagrożeń.
KOPUŁA MIKELANJELA I PERSPEKTYWA PRZEMYSŁOWA
Kolejnym elementem strategicznym jest „Michelangelo Dome” – zintegrowana, wielodomenowa architektura obrony powietrznej opracowana przez firmę Leonardo. System ten ma na celu połączenie czujników, struktur dowodzenia i kontroli oraz środków reagowania w celu przeciwdziałania różnym zagrożeniom, od dronów po pociski. Ukraina mogłaby stać się szczególnie ważnym poligonem testowym dla tej technologii. Testy w rzeczywistym środowisku wojennym pozwoliłyby zweryfikować możliwości, które trudno odtworzyć na standardowych poligonach testowych, takie jak nawigacja bez GPS, odporność na techniki zakłócania oraz zarządzanie rojami dronów przechwytujących. Do tej perspektywy dochodzi dostęp do platform danych, takich jak Brave1 Dataroom, opracowana wspólnie z ukraińskim Ministerstwem Obrony, siłami zbrojnymi, wywiadem wojskowym oraz amerykańską firmą Palantir. Platforma ta zapewnia programistom dane wizualne i termiczne zebrane w rzeczywistych warunkach operacyjnych, które można wykorzystać do szkolenia algorytmów rozpoznawania i przechwytywania zagrożeń powietrznych. Według danych platformy informacje te pomogły już w zautomatyzowaniu 95% procesu zestrzeliwania rosyjskich dronów typu Shahed.